Ένα Σάββατο απόγευμα

Πόσο μελαγχολικά είναι τα Σάββατα στο σπίτι. Όλοι βγαίνουν, με λίγα με πολλά, με μεγάλη παρέα με μικρή, με φίλους ή μόνοι. Εγώ δεν θέλω να βγω, αλλά θα θελα να βρω ένα πλήθος να χαθώ μέσα του. Μόνο αυτό. Θα θελα λίγο να χαθώ ανάμεσα στις γραφικές φάτσες της Αθηνάς και μετά να βολτάρω στην Ηφαίστου μαζί με τα φρικιά και τους τουρίστες. Μετά να κατέβω την Ερμού με τα ακουστικά στα αφτιά μου και την μουσική μέσα μου. Να φτάσω Γκάζι και να χαζεύω τα ζευγαράκια και τις παρέες, τους πλανόδιους με τα βιβλία και τα κοσμήματα, αυτούς που ζουν και τους άλλους... Μετά θα περπατούσα δίπλα στις ράγες της Κωνσταντινουπόλεως, αμάξια από εδώ αμάξια από εκεί. Κάποτε θα έφτανα στο σπίτι. Μόνο που απόψε, θα θελα να χαθώ…