Η φράση "όταν θα μεγαλώσω".

Πάλι φοράω αυτό το καρό πουκάμισο ελπίζοντας να μου δώσει λίγη έμπνευση το κόκκινο χρώμα του για να γράψω ένα καλό άρθρο… Το θέμα του : Η φράση ”όταν θα μεγαλώσω”…

Στην προσπάθεια μου να γράψω αυτό το κείμενο μίλησα με αρκετά παιδιά ( εγώ και ο Όμηρος που έτρεχε μαζί μου). Πως εκείνα βλέπουν και εκλαμβάνουν αυτά τα λόγια? Τι συναισθήματα και αναμνήσεις τους ξυπνάει αυτή η χαρακτηριστική φράση?

Καμία από τις απαντήσεις των παιδιών δεν με γείωσε ούτε με απογοήτευσε. Ο καθένας είπε δικό του, κάτι από την ψυχή του. Έκτοτε, κάθισα και σκέφτηκα τι πραγματικά σημαίνει αυτή η ημιτελής πρόταση. Όχι νοηματικά, οι λέξεις που χρησιμοποιούνται είναι ίσως οι απλούστερες του ελληνικού λεξιλογίου. Είδα την εικόνα της ψυχής, εκεί όπου στα περισσότερα παιδιά αυτή η φράση είναι η αρχή του ονείρου για το μέλλον…

“Όταν με ρώταγαν τι θα γίνεις όταν θα μεγαλώσεις, τους έλεγα πλούσιος…”(Νίκος)

Κάπως έτσι ξεκινούν όλα συνήθως… Κάποιος σχεδόν άγνωστος συγγενής που έχεις να τον δεις από τα γεννοφάσκια σου, σε ρωτά, «Τι θα γίνεις όταν θα μεγαλώσεις? Γιατρός σαν την μαμά, να σώζεις ζωές ? Ή δικηγόρος σαν τον μπαμπά, να βοηθάς τον κόσμο?». Από εκείνη την στιγμή αρχίζεις να κάνεις τις πρώτες σου σκέψεις επί του θέματος. Μετέπειτα οι σκέψεις γίνονται όνειρα. Τόσα πολλά επαγγέλματα για να διαλέξεις… Τόσος μεγάλος ο κόσμος για να τον μάθεις. Γιατρός, δικηγόρος, αρχαιολόγος ή μήπως καλύτερα αστυνομικός...και πάει λέγοντας…

Όπως είπα, οι απαντήσεις των παιδιών ήταν σε γενικό πλαίσιο πως βλέπουν προσωπικά αυτά τα λόγια. Άλλους τους τρομάζει, σε άλλους δίνει ελπίδα, άλλους τους κάνει ευτυχισμένους, σε άλλους αφήνει κάτι, ενώ σε άλλους παίρνει κάτι. Σίγουρα, ένα μεγάλο αριθμό παιδιών τους αγγίζει αυτή η φράση… Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις… Κάποιοι το βλέπουν «στεγνά» χωρίς συναισθηματισμούς, σαν ένα μάτσο λέξεις. Άλλοι, πάλι, βρίσκουν αυτά τα λόγια αδιάφορα. Ίσως σε αυτό να φταίει η υπερβολική αξία που έχει στις μέρες μας η εργασία ή μπορεί ακόμα κάποιους να τους έχουν κάνει τόσες φορές αυτή την ερώτηση που απλά να την σιχάθηκαν.

Αν ήξερες πραγματικά πόσες φορές θα ακούσεις αυτή την φράση στην υπόλοιπη ζωή σου, τουλάχιστον θα άφηνες τα προσχολικά σου χρόνια να περάσουν ανέμελα χωρίς πολλή σκέψη… Κάθε χρονιά, κάθε δασκάλα, κάθε συγγενής που έχει να σε δει χρόνια ξαναρωτά την ίδια ατάκα. Και συ πότε αλλάζεις γνώμη, πότε κρατάς την ίδια, αλλά πάντα απαντάς με την ίδια λαχτάρα...
Όπως και αν το βλέπει ο καθένας μας, με όποια πλευρά της ζωής του και αν το ζει, αυτές οι λέξεις παίζουν μια μουσική στην καρδιά του καθενός μας. Το ότι εσύ μπορεί να μην ακούς αυτή την μελωδία, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει...

Απρόσεκτη Ιστορία ( Μέρος 1ο)

Υπάρχουν πολλά ιστορικά πρόσωπα που θεωρούμε σπουδαία, πολλά από τα οποία θεωρούμε και πρότυπα. Το πρόβλημα είναι ότι συνήθως μας λένε τη μισή αλήθεια γι 'αυτά. Γενικά μας αρέσει να βλέπουμε σπουδαία άτομα, άξια θαυμασμού, αλλά μας αρέσει επίσης να κουτσομπολεύουμε τους ανθρώπους. Γι' αυτό λοιπόν σήμερα θα κουτσομπολέψουμε κάποια πρότυπα, όχι με βάση φήμες, αλλά με βάση ιστορικά γεγονότα που η δασκάλα στο δημοτικό ξέχασε να αναφέρει.
 
Ας πάρουμε ένα από τα αρχαιότερα παραδείγματα, τον σεβαστό βασιλιά Δαβίδ. Νίκησε τον Γολιάθ, έγινε βασιλιάς του Ισραήλ, ίσως να έχετε ακούσει και για ένα στρατιώτη που καταδίκασε ας πούμε για να πάρει τη γυναίκα του, ίσως για το ότι σκότωσε τον ένα του γιό που επαναστάτησε, αλλά και στις δύο περιπτώσεις έκανε μια βαθιά μετάνοια και τον συγχώρεσε ο Θεός.... ή μήπως δεν ήταν έτσι;
 
Ο θρυλικός Δαβίδ ήταν έξυπνος, με μία πέτρα νίκησε ένα γυμνασμένο και προπονημένο άντρα. Μετά ο τότε βασιλιάς του Ισραήλ Σαούλ τον έκανε υπασπιστή του και αυτός συνέχισε να αποκτά φήμη μετά τη μάχη. Ο βασιλιάς άρχισε να φοβάται ότι ο λαός θα έκανε τον Δαβίδ βασιλιά και θα έχανε τη δύναμή του, οπότε στρέφεται εναντίων του. Ο Δαβίδ πήγε στους τότε εχθρούς του Ισραήλ, οι οποίοι τον δέχτηκαν και του ανέθεσαν να λεηλατεί τακτικά τα σύνορα του Ισραήλ. Στη μάχη στην οποία ο βασιλιάς του Ισραήλ και ο γιός του πέθαναν (ο δεύτερος ήταν καλός φίλος του Δαβίδ) δεν ήταν παρών, καθώς δεν κρίθηκε άξιος εμπυστοσίνης, ωστόσο αμείφτηκε για τις υπηρεσίες του με την ανάθεση της διοίκησης της Ιουδαίας. Ο άλλος γιός του βασιλιά Σαούλ, ανέλαβε τη διοίκηση του υπόλοιπου Ισραήλ και ξέσπασε διαμάχη μεταξύ αυτού και του Δαβίδ. Δολοφόνοι έφεραν στον Δαβίδ το κεφάλι του αντιπάλου του, αλλά αυτός τους σκότωσε με τη σειρά του (ποιός ξέρει, ίσως οι δολοφόνοι να είχαν έναν άνθρωπο του θεού για εργοδότη..).
 
Κατά τη διάρκεια των επεκτατικών - όχι και πολύ θρησκευτικών - πολέμων, ο Δαβίδ ερωτεύεται την Βηθσαβέ, όμως αυτή είναι παντρεμένη με τον Ουρία. Δεν είναι όμως εμπόδιο, καθώς αυτός υπηρετεί πιστά, πολιορκώντας μια εχθρική πόλη. Βέβαια συμβαίνει το αναπόφευκτο, η Βηθσαβέ μένει έγκυος. Ο Δαβίδ κάλεσε τον Ουρία πίσω στην Ιερουσαλήμ, λέγοντάς του πως είχε πολεμήσει σκληρά και του άξιζε ένα διάλειμμα, συμβουλεύοντας τον να πάει να περάσει τη νύχτα με τη γυναίκα του. Έτσι το παιδί θα δικαιολογούνταν. Αυτός όμως κοιμήθηκε έξω από την πόρτα του Δαβίδ, μένοντας πιστός στον κώδικα τιμής των στρατιωτών. Ο Δαβίδ εξοργισμένος τον στέλνει πίσω στο μέτωπο, και διατάζει να τοποθετηθεί στις πρώτες γραμμές, όπου αναπόφευκτα σκοτώθηκε. Το παιδί τελικά πέθανε σύντομα, αλλά ο Δαβίδ παραδόξως θρηνούσε όσο αυτό ζούσε, και σταμάτησε όταν πέθανε.
 
Όταν ένας από τους γιούς του Δαβίδ αργότερα επαναστάτησε. Ο Δαβίδ είχε δώσει εντολή να μην τον σκοτώσουν, αλλά στη μάχη του δάσους του Εφραίμ ο υπασπιστής του τον εκτέλεσε όταν τον βρήκε να κρέμεται ζωντανός από τα μαλλιά του από ένα δέντρο.
 Ο Δαβίδ είχε πολλούς γιούς. Από πολλές γυναίκες. Ο μέλλον βασιλιάς Σολόμωντας (από τη Βηθσαβέ) πήρε τις συμβουλές του Δαβίδ για να εξοντώσει τον αδερφό του που ήταν νόμιμος διάδοχος.
Λέγεται ότι ο Δαβίδ έζησε τα τελευταία του χρόνια στη δυστυχία, μετανοώντας για τα παρελθόντα λάθη, και είχε μάλλον καλούς λόγους να μετανιώνει...
 
Κάντε τους υπολογισμούς, βαθμολογήστε. Θα έπρεπε να ψέλνουμε ύμνους γραμμένους από κάποιον που διέπραττε παράλληλα όσα δεν μπορούμε να φανταστούμε τον εαυτό μας να κάνει;