Μετά από μισό χρόνο απουσίας από το blog η συγγραφική ομάδα του“Μη χάνεσαι”επιστρέφει.Θέμα της αυτή τη φορά οι Μεγάλες Επαναστάσεις .Οι Μεγάλες Επαναστάσεις που άλλαξαν τον κόσμο, οι λόγοι, οι ιδέες και οι συνέπειες τους σε παγκόσμιο επίπεδο.Κάθε Επανάσταση θα παρουσιάζεται ξεχωριστά, αρχίζοντας από την πιο παλιά και πηγαίνοντας στην πιο πρόσφατη.Η επιλογή των Επαναστάσεων έχει γίνει μετά από πολλή σκέψη και μελέτη,οποιαδήποτε συμβουλή και πρόταση μπορεί να γίνει δεκτή.
Σε αυτό το σημείο, θέλω να τονίσω, για ακόμα μία φορά, ότι η προσπάθεια συγγραφής του blog γίνεταιγια να χαρίσει γνώση και όχι για να κατακρίνει και να φανατίσει. Παρουσιάζουμε μια διαφορετική εφηβική οπτική γωνία σε μια δύσκολη εποχή, όπως είναι η σημερινή. Καταλαβαίνουμε πως κάποιοι αναγνώστες μπορεί να μην συμφωνούν με αυτά που θα γράψουμε και για αυτό τους παρακαλούμε να μας διατυπώσουν τις αντιρρήσεις τους, πάντα με στοιχεία, ώστε να μπορέσουμε να βελτιώσουμε την όποια εγγραφή μας.
Επίσης, όπως και πέρυσι, θαπρέπει να αναφέρουμε ότι η συγγραφική ομάδα απαρτίζεται από μαθητές και η περιοδικότητα των αναρτήσεων είναι αβέβαιη.
Η μαφία είναι γνωστή σε πολλούς ως μια αδίστακτη οργάνωση, όπου οικογένειες εκβιάζουν, ληστεύουν, πολεμάνε μεταξύ τους και ειναι αιτία για χάος. Επιπλέον, θεωρούμε πως αφορά τις δεκαετίες γύρω από το '60, με μία σύντομη ιστορία. Είναι λοιπόν έτσι; Ας ρίξουμε μια σύντομη ματιά σε αυτή την ιστορία.
Οι ρίζες της ορίζονται στη σικελία στα μέσα του 19ου αιώνα, ενώ θεωρούμε πως οι πρώτοι σπόροι είναι στην αλλαγή του ιταλικού πολιτεύματος με την αποβολή της φεουδαρχίας. Σε εκείνη την εποχή όπου λόγω ανακατατάξεων η ληστεία άνθισε, στο δυτικό κυρίως μέρος της σικελίας δημιουργήθηκαν ιδιοτικές ένοπλες ομάδες όπου έπαιζαν τον ρόλο της αστυνομίας. Στο Παλέρμο ειδικά, όπου η πυκνότητα της περιοχής όσον αφορά τους γεωκτήμονες και ιδιοκτήτες μαγαζιών ήταν μεγάλη, δημιουργήθηκαν εξαίρετες συνθήκες για πώληση προστασίας. Το 1864 ο Νίκολο Τουρίσι Κολόνα έγραψε για μια ομάδα ληστών κατά μήκος της Σικελίας, απαρτιζόμενη από λαθρέμπορες, μικροληστές, πλούσιους αγρότες και τους ιδιοτικούς τους φρουρούς, όπου παρείχαν και δέχονταν προστασία απο και προς αυτούς που συναναστρέφονταν.
Η μαφία αργότερα δραστηριοποιήθηκε στην αμερική, συνδεόμενη ριζικά με την παράνομη πόληση οινοπνεύματος κατά την ποτοαπαγόρευση. Στη Σικελία εναντιώθηκε στον Μουσολίνι και το φασιστικό κόμμα, αποδυναμώνοντας σημαντικά την επιρροή τους στην περιοχή μέσα από τις διοικητικές θέσεις που κρατούσε.
Ο κύριος τομέας της οργάνωσης είναι ο τζόγος και η διασκέδαση. Η εμπλοκή της στα ναρκοτικά γινόταν πιο διστακτικά λόγο της ολικής παρανομίας της επιχείρησης. Η μαφία θα πήγενε στον ιδιοκτήτη ενός καταστήματος, προσφέροντάς του προστασία και βοήθεια. Αν δεχόταν θα καταδίωκε όποιον λήστευε από την επιχείρηση, προσπαθώντας να επιστρέψει τα κλοπημαία και εμποδίζοντας την μεταπώλησή τους. Επίσης θα αποθάρρυνε τον ανταγωνισμό αν το ζητούσε ο πελάτης, όσο δεν ήταν και τα ανταγωνιστικά καταστήματα υπό την προστασία της μαφίας. Όσο το κατάστημα όμως αρνούταν την προστασία μπορούσαν να το καταστρέφουν ελεύθερα προκειμένου να δεχτεί την προστασία.
Κανόνας ήταν ότι δεν δραστηριοποιούνταν μια φαμίλια στην περιοχή μιας άλλης χωρίς άδεια. Επίσης μπορούσαν να συνεργαστούν μερικές οικογένειες για την προαναφερθείσα εξυπηρέτηση, ή για την εξυπηρέτηση κοινών ενδιαφερόντων. Η ληστεία ήταν απαγορευμένη, εκτός και αν ηταν σε καταστημα που αρνήθηκε προστασία. Όταν όμως δεν αφορούσε τα ίδια τα μέλη της οικογένειας η αντίδραση ποίκιλε.
Ληστές μπορούσαν να καταφύγουν στην περιοχή μιας οικογένειας για να διαφύγουν όσο δεν παρέβαιναν τους όρους της και εκαναν μια μικρή συνεισφορά, αν όμως λήστευαν προστατευόμενο (έστω και από άλλη οικογένεια) μαγαζί, ή δεν συμμορφόνονταν με κάποιο κανονισμό, θα παραδίδονταν στις αρχές.
Στη Μικρή Ιταλία της Νέας Υόρκης η μαφία έδιωχνε (ποικιλοτρόπως) παρείσακτους (μη ιταλικής καταγωγής) καταστηματάρχες, αν αποτελούσαν πρόβλημα για τους Ιταλούς, καθώς και ρύθμιζαν τις αδικίες μεταξύ των κατοίκων, σύμφωνα με συνέντευξη μέλους της τοπικής οικογένειας.
Κανόνας επίσης ήταν (στην Ιταλία κυρίως) ότι δεν σκότωναν κανένα, εκτός αν υπήρχε έγκριση από τη τοπική Επιτροπή, θα διώκονταν οι παραβάτες. Η επιτροπή σχηματιζόταν για κάθε τρεις ή τέσσερις οικογένειες που δραστηριοποιούνταν η μία δίπλα στην άλλη. Τα μέλη ήταν ένα από κάθε οικογένεια, δημοκρατικά εκλεγμένο. Η επιτροπή ρύθμιζε επίσης άλλα θέματα όπως διαδοχή στην ιεραρχία. Δεν ήταν ωστόσο κεντρικό διοικητικό όργανο, όπως προβάλουν τα ΜΜΕ και πιστεύεται κοινώς.
Οι "πόλεμοι" που γενικώς πιστεύεται πως διαπράτονται μεταξύ οικογενειών, συνέβησαν μόνο δύο φορές στη μαφία, και αίτιο τους ήταν μια παρεξήγηση σε μια επειχίρηση όπου συνεργάστηκαν πάνω από μία οικογένειες. Φυσικά υπήρχαν κατά καιρούς συρράξεις, κυρίως στις ΗΠΑ, αλλά δεν είχαν σημαντικές επιπτώσεις στην κοινωνία σε σχέση με τους δύο αιματηρούς πολέμους της Σικελίας.
Συμπεραίνουμε λοιπόν πως η Μαφία δεν είναι μια συνηθισμένη εκγλιματική οργάνωση με αλόγιστη βία, αλλά περισσότερο μια παράνομη οργάνωση με επιρροή, που διαχειρίζεται την τοπική οικονομία συχνά με θετικά αποτελέσματα. Επιπλέον έχει πολύ μακρύτερη και πολύπλοκη ιστορία, η οποία συνεχίζει να γράφεται, καθώς δεν έχει πάψει να υπάρχει.
Όταν ο Μουσολίνι πήγε στη Σικελία, στην παρέλασή του σε μια πόλη πριν από δημόσιο λόγο του, ο δήμαρχος της πόλης, ισχυρό στέλεχος της μαφίας, του είπε: "Γιατί έχεις όλη αυτή τη φρουρά; Είσαι υπό την προστασία μου", ο Μουσολίνι προσβλήθηκε και απέρριψε την προσφορά του δημάρχου για προστασία. Ο δήμαρχος φροντισε τότε να μην πάει κανένας ντόπιος στην ομιλία του Μουσολίνι!
Σημείωση: Δεν παίρνουμε το μέρος κανενός, δεν προσπαθούμε να αθωώσουμε κανέναν. Τα κείμενα που δημοσιεύονται έχουν σκοπό την διάδοση αληθινών γεγονότων και δεδομένων, επιβεβαιωμένων από έγκυρες πηγές, με τελικό σκοπό την μάθηση. Δεν θέλουμε να προκαλέσουμε κανέναν, να επηρρεάσουμε ή να διαδώσουμε απόψεις αντίθετες με τον νόμο. Επιπλέον σημειώνουμε πως είμαστε σε μια σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία, όπου όλοι μπορούν να έχουν και να διατυπώνουν την άποψή τους.
Ακόμα και μετά από 37 ολόκληρα χρόνια η μαύρη σελίδα της ιστορίας των θυμάτων του Πολυτεχνείου δεν έχει διαλευκανθεί.
Η πρώτη επίσημη έρευνα για το Πολυτεχνείο και για τον ακριβή αριθμό των θυμάτων της εξέγερσης πραγματοποιείτε από το Ίδρυμα Ερευνών. Η έρευνα άρχισε μόλις πριν από 7 χρόνια και δυστυχώς μέχρι και σήμερα δεν έχει ολοκληρωθεί για να μπορέσει να δώσει λύση στο μυστήριο που έχει διχάσει όσο τίποτα άλλο την Ελληνική κοινή γνώμη.
Από την μέχρι τώρα πορεία της έρευνας έχουν προκύψει 24 ταυτοποιημένοι νεκροί για τους οποίους υπάρχει πλήρη τεκμηρίωση και εξετάζονται ακόμα 30 θάνατοι. Σκοπός της έρευνας δεν είναι μόνο ο αριθμός των θυμάτων αλλά και οι περεταίρω πληροφορίες για τον χρόνο, τον τρόπο θανάτου των θυμάτων καθώς και για τα προσωπικά τους στοιχεία.
Οι πρώτες προσπάθειες για την καταγραφή των γεγονότων υποστηρίζουν ότι τα θύματα της εξέγερσης ήταν 59 ή 79 ( συμφώνα με τον κατάλογο Γεωργούλα ). Με βάση όμως την πρώτη επίσημη καταγραφή των θυμάτων που έγινε το 1974 από τον εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά , υποστηρίζεται ότι τα άτομα που σκοτώθηκαν ήταν 34.Τελικά ένα χρόνο αργότερα, γίνεται λόγος για 23 νεκρούς από τον αντιεισαγγελέα εφετών Ζαγκίνη, ενώ προστίθεται ένα ακόμα θύμα κατά την διάρκεια της δίκης για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Από τότε αυτός είναι και ο επίσημος αριθμός των θυμάτων, τα ονόματα των οποίων διαβάζονται κάθε χρόνο στις 17 Νοεμβρίου επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
Εφόσον οι γνώμες διίστανται για το τι πραγματικά έγινε εκείνη τη νύχτα, θα περιμένουμε υπομονετικά τα τελικά ευρήματα της έρευνας με την ελπίδα αυτή τη φορά να μάθουμε την αλήθεια.
Πάλι φοράω αυτό το καρό πουκάμισο ελπίζοντας να μου δώσει λίγη έμπνευση το κόκκινο χρώμα του για να γράψω ένα καλό άρθρο… Το θέμα του : Η φράση ”όταν θα μεγαλώσω”…
Στην προσπάθεια μου να γράψω αυτό το κείμενο μίλησα με αρκετά παιδιά ( εγώ και ο Όμηρος που έτρεχε μαζί μου). Πως εκείνα βλέπουν και εκλαμβάνουν αυτά τα λόγια? Τι συναισθήματα και αναμνήσεις τους ξυπνάει αυτή η χαρακτηριστική φράση?
Καμία από τις απαντήσεις των παιδιών δεν με γείωσε ούτε με απογοήτευσε. Ο καθένας είπε δικό του, κάτι από την ψυχή του. Έκτοτε, κάθισα και σκέφτηκα τι πραγματικά σημαίνει αυτή η ημιτελής πρόταση. Όχι νοηματικά, οι λέξεις που χρησιμοποιούνται είναι ίσως οι απλούστερες του ελληνικού λεξιλογίου. Είδα την εικόνα της ψυχής, εκεί όπου στα περισσότερα παιδιά αυτή η φράση είναι η αρχή του ονείρου για το μέλλον…
“Όταν με ρώταγαν τι θα γίνεις όταν θα μεγαλώσεις, τους έλεγα πλούσιος…”(Νίκος)
Κάπως έτσι ξεκινούν όλα συνήθως… Κάποιος σχεδόν άγνωστος συγγενής που έχεις να τον δεις από τα γεννοφάσκια σου, σε ρωτά, «Τι θα γίνεις όταν θα μεγαλώσεις? Γιατρός σαν την μαμά, να σώζεις ζωές ? Ή δικηγόρος σαν τον μπαμπά, να βοηθάς τον κόσμο?». Από εκείνη την στιγμή αρχίζεις να κάνεις τις πρώτες σου σκέψεις επί του θέματος. Μετέπειτα οι σκέψεις γίνονται όνειρα. Τόσα πολλά επαγγέλματα για να διαλέξεις… Τόσος μεγάλος ο κόσμος για να τον μάθεις. Γιατρός, δικηγόρος, αρχαιολόγος ή μήπως καλύτερα αστυνομικός...και πάει λέγοντας…
Όπως είπα, οι απαντήσεις των παιδιών ήταν σε γενικό πλαίσιο πως βλέπουν προσωπικά αυτά τα λόγια. Άλλους τους τρομάζει, σε άλλους δίνει ελπίδα, άλλους τους κάνει ευτυχισμένους, σε άλλους αφήνει κάτι, ενώ σε άλλους παίρνει κάτι. Σίγουρα, ένα μεγάλο αριθμό παιδιών τους αγγίζει αυτή η φράση… Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις… Κάποιοι το βλέπουν «στεγνά» χωρίς συναισθηματισμούς, σαν ένα μάτσο λέξεις. Άλλοι, πάλι, βρίσκουν αυτά τα λόγια αδιάφορα. Ίσως σε αυτό να φταίει η υπερβολική αξία που έχει στις μέρες μας η εργασία ή μπορεί ακόμα κάποιους να τους έχουν κάνει τόσες φορές αυτή την ερώτηση που απλά να την σιχάθηκαν.
Αν ήξερες πραγματικά πόσες φορές θα ακούσεις αυτή την φράση στην υπόλοιπη ζωή σου, τουλάχιστον θα άφηνες τα προσχολικά σου χρόνια να περάσουν ανέμελα χωρίς πολλή σκέψη… Κάθε χρονιά, κάθε δασκάλα, κάθε συγγενής που έχει να σε δει χρόνια ξαναρωτά την ίδια ατάκα. Και συ πότε αλλάζεις γνώμη, πότε κρατάς την ίδια, αλλά πάντα απαντάς με την ίδια λαχτάρα...
Όπως και αν το βλέπει ο καθένας μας, με όποια πλευρά της ζωής του και αν το ζει, αυτές οι λέξεις παίζουν μια μουσική στην καρδιά του καθενός μας. Το ότι εσύ μπορεί να μην ακούς αυτή την μελωδία, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει...
Υπάρχουν πολλά ιστορικά πρόσωπα που θεωρούμε σπουδαία, πολλά από τα οποία θεωρούμε και πρότυπα. Το πρόβλημα είναι ότι συνήθως μας λένε τη μισή αλήθεια γι 'αυτά. Γενικά μας αρέσει να βλέπουμε σπουδαία άτομα, άξια θαυμασμού, αλλά μας αρέσει επίσης να κουτσομπολεύουμε τους ανθρώπους. Γι' αυτό λοιπόν σήμερα θα κουτσομπολέψουμε κάποια πρότυπα, όχι με βάση φήμες, αλλά με βάση ιστορικά γεγονότα που η δασκάλα στο δημοτικό ξέχασε να αναφέρει. Ας πάρουμε ένα από τα αρχαιότερα παραδείγματα, τον σεβαστό βασιλιά Δαβίδ. Νίκησε τον Γολιάθ, έγινε βασιλιάς του Ισραήλ, ίσως να έχετε ακούσει και για ένα στρατιώτη που καταδίκασε ας πούμε για να πάρει τη γυναίκα του, ίσως για το ότι σκότωσε τον ένα του γιό που επαναστάτησε, αλλά και στις δύο περιπτώσεις έκανε μια βαθιά μετάνοια και τον συγχώρεσε ο Θεός.... ή μήπως δεν ήταν έτσι; Ο θρυλικός Δαβίδ ήταν έξυπνος, με μία πέτρα νίκησε ένα γυμνασμένο και προπονημένο άντρα. Μετά ο τότε βασιλιάς του Ισραήλ Σαούλ τον έκανε υπασπιστή του και αυτός συνέχισε να αποκτά φήμη μετά τη μάχη. Ο βασιλιάς άρχισε να φοβάται ότι ο λαός θα έκανε τον Δαβίδ βασιλιά και θα έχανε τη δύναμή του, οπότε στρέφεται εναντίων του. Ο Δαβίδ πήγε στους τότε εχθρούς του Ισραήλ, οι οποίοι τον δέχτηκαν και του ανέθεσαν να λεηλατεί τακτικά τα σύνορα του Ισραήλ. Στη μάχη στην οποία ο βασιλιάς του Ισραήλ και ο γιός του πέθαναν (ο δεύτερος ήταν καλός φίλος του Δαβίδ) δεν ήταν παρών, καθώς δεν κρίθηκε άξιος εμπυστοσίνης, ωστόσο αμείφτηκε για τις υπηρεσίες του με την ανάθεση της διοίκησης της Ιουδαίας. Ο άλλος γιός του βασιλιά Σαούλ, ανέλαβε τη διοίκηση του υπόλοιπου Ισραήλ και ξέσπασε διαμάχη μεταξύ αυτού και του Δαβίδ. Δολοφόνοι έφεραν στον Δαβίδ το κεφάλι του αντιπάλου του, αλλά αυτός τους σκότωσε με τη σειρά του (ποιός ξέρει, ίσως οι δολοφόνοι να είχαν έναν άνθρωπο του θεού για εργοδότη..). Κατά τη διάρκεια των επεκτατικών - όχι και πολύ θρησκευτικών - πολέμων, ο Δαβίδ ερωτεύεται την Βηθσαβέ, όμως αυτή είναι παντρεμένη με τον Ουρία. Δεν είναι όμως εμπόδιο, καθώς αυτός υπηρετεί πιστά, πολιορκώντας μια εχθρική πόλη. Βέβαια συμβαίνει το αναπόφευκτο, η Βηθσαβέ μένει έγκυος. Ο Δαβίδ κάλεσε τον Ουρία πίσω στην Ιερουσαλήμ, λέγοντάς του πως είχε πολεμήσει σκληρά και του άξιζε ένα διάλειμμα, συμβουλεύοντας τον να πάει να περάσει τη νύχτα με τη γυναίκα του. Έτσι το παιδί θα δικαιολογούνταν. Αυτός όμως κοιμήθηκε έξω από την πόρτα του Δαβίδ, μένοντας πιστός στον κώδικα τιμής των στρατιωτών. Ο Δαβίδ εξοργισμένος τον στέλνει πίσω στο μέτωπο, και διατάζει να τοποθετηθεί στις πρώτες γραμμές, όπου αναπόφευκτα σκοτώθηκε. Το παιδί τελικά πέθανε σύντομα, αλλά ο Δαβίδ παραδόξως θρηνούσε όσο αυτό ζούσε, και σταμάτησε όταν πέθανε. Όταν ένας από τους γιούς του Δαβίδ αργότερα επαναστάτησε. Ο Δαβίδ είχε δώσει εντολή να μην τον σκοτώσουν, αλλά στη μάχη του δάσους του Εφραίμ ο υπασπιστής του τον εκτέλεσε όταν τον βρήκε να κρέμεται ζωντανός από τα μαλλιά του από ένα δέντρο. Ο Δαβίδ είχε πολλούς γιούς. Από πολλές γυναίκες. Ο μέλλον βασιλιάς Σολόμωντας (από τη Βηθσαβέ) πήρε τις συμβουλές του Δαβίδ για να εξοντώσει τον αδερφό του που ήταν νόμιμος διάδοχος. Λέγεται ότι ο Δαβίδ έζησε τα τελευταία του χρόνια στη δυστυχία, μετανοώντας για τα παρελθόντα λάθη, και είχε μάλλον καλούς λόγους να μετανιώνει... Κάντε τους υπολογισμούς, βαθμολογήστε. Θα έπρεπε να ψέλνουμε ύμνους γραμμένους από κάποιον που διέπραττε παράλληλα όσα δεν μπορούμε να φανταστούμε τον εαυτό μας να κάνει;
